Historia jednego podwórza czyli Elwood, skąd Ty mieszkasz?

[Melon]

Elegancko, kuń to jak motor ino benzyny nie trza ale może być charakterny

[Mallory]

Napisał Artek

Mongolia.
Pytanie czy koniem czy czym...

Napisał lecchu

A to Robert Kępa, to kolejne alter-ego Darka?

Ja czytam wprost - konno. I lokalizacja użytkownika Robert Kępa po prostu. Czyli we dwóch... choć może nie na jednym koniu, ale kto wie))

[lecchu]

Czytanie wprost u ElWooda prowadzi wprost na manowce. A wiadomo - o to chodzi...

[hOMER]

no i tak jak przypuszczałem.... dziad ogarnął jakoś logistykę i przyszło info ze zagranicy od Elwóda

przeklejam jak leci za jego zgodą.
no może nie jak leci bo to taki bełkot był że wymagał nieco przeorganizowania treści oczywiście bez jej naruszania.

zatem zapraszam do opowieści przy kawie:


Pewnie jak odbierzesz info, my będziemy juz w drodze do Tsagaannuur. Tu na zegarze 22.00
Nie wiem w sumie od czego zacząć.
Zatem zacznę od soboty tydzień temu. To wtedy wróble z Przystanku Oliwa rozćwiekaly się, że
mogę... lecieć. Strażnik podjęła decyzję, że leci w październiku do Turcji ze swoimi koleżankami a ja?
Ja mogę sobie polecieć z Cichym i Mario do... Mongolii. To chyba już wiesz.
Dobry żart tynfa wart. Warunek jeden, samo sobie opłacam wsio bez szkody dla budżetu domowego.
Zatem wiadomo było, że chuja gdzie polecę. Co najwyżej do biedry po kasztelana w promocji.
Proforma dopytałem chłopaków.
Jasne. No to drugie proforma.
- Robert, sprawdź czy w ogóle jestem wstanie z wami lecieć i ile by to ewentualnie kosztowało?
Po pół godzinie dostaję info, że mogę lecieć ale tylko w jedną stronę wychodzi 5500... No to dziękuje.
temat załatwiony. Nawet mi powieka nie drgnęła, bo z realem to i tak nie wiele miało wspólnego.
Tydzień wcześniej dzwonił mirmil i pyta się, co robię, co planuję. I tak od trzech lat odpowiadam raz
na pół roku Mirkowi: nic. No bo przecież Hungaria z termami, Budapeszt czy Praga to tylko trochę ciut
więcej od nic ale nie wiele więcej.
No to mając temat z bani wsiadłem na rower w niedzielę i pojechałem odwiedzić wnuki. Na
hacjendzie niespodzianka. Hacjendę zwizytowała szefowa synowej = madame Elizabeth. Eli to
zniszczona przez korporacyjne życie na walizkach Szkotka. 55 lat. W korpo zajmującym się
przenoszeniem duzych firm z miejsca na miejsce - celem optymalizacji, Eli jest druga po Bogu.
Synowa bezpośrednio pod nią.
Eli mnie lubi, bo dwa lata temu na Sylwestra dalismy razem nieźle w palnik a kobita wypić umi. Oj
umi. Mój angielski jak hiszpański. Rzadko uzywam bo nie za bardzo umiem w huszpański ale kiedyś
umialem w niemiecki. W niemiecki nieźle umi Eli więc pilismy i szwargotalismy do rana. ja potem
padlem jak kawka a Eli coś od rana ogarniala zdalnie z Pekinem czy Tokio.
No więc wpadlismy sobie z Eli w ramiona i junior zmuszony został do otwarcia barku. fajnie się gada z
samotną kobitą o dalekich podrozach. Dopytuje mnie jak mirmil, no to jaj jej o tej Mongolii ktorki
esej.
- Kiedy twoi kameraden lecą?
Eli bierze laptop. Możesz lecieć z Frankfurtu mongolskimi liniami, boeningiem dreem tam coś tam.
Wiem, że mogę, to znaczy wiem, ze nie mogę.
- Możesz.
I tu się dzieją pierwsze cuda. Eli ma wylatane ta mongolską linie tysiące mil/ Uśmiecha się
szelmowsko, puszcza mi buskę i rzecze.
- Nr pass bitte.
Ale, że jak…?
2h godziny później mam kupiony bilet za wylatane mile Eli... Latał kilka razy w roku do Pekinu ta linią i
do Japonii. Teraz inny kierunek od pół roku. Australia.
Chłopaki lecą przez Stambuł z Berlina. Oni Turkish ja z Frankfurtu bezpośrednio. W poniedziałek
dzwonię do Cichego i pytam jak zbiórka u Mario wygląda.
W czwartek Mario mnie odbiera w Łasku. Startujemy o 19-tej do Berlina. Chciałem nawet wkręcić

chłopaków, że niby ja z okazji skorzystam i, że z tego Berlina na zachód... Nie kupili tego, choć
zdziwieni byli nie co, kiedy ich na parkingu porzuciłem.
Ale... okazało się, ze mają problem z odprawą on line. Cichy ogarnięty na maksa w temacie a ja
zielony. Pierwszy raz miałem lecieć sam z obcego lotniska. Napisał mi krok po kroku na kartce, co
mam zrobić. Ogólnie zesrałbym się ze strachu ale ratował mnie niemiecki. Zresztą powoli
wchodziłem już w tryb radzenia sobie. Tryb się włącza kiedy jestem sam. To jak naciśnięcie kłami i
otwarcie drzwi, za którymi świeci słońce. Szybko porzuciłem czarne myśli i wyjąłem drugą kartkę, na
której rozpisałem krok po kroku transport koleją do Frankfurtu. W moim przypadku musiało wszystko
zagrać niemal co do minuty, bo jeszcze w poniedziałek kupiłem bilet na tańszą linie. Zielone flix czy
jakoś tak. S-ban na Hauptbanhof, zielony pociąg, S-ban do Wiesbaden i port lotniczy.
Na lotnisku deja vu sprzed 35-ciu laty... Wtedy… nieważne. Mimo wszystko wyglądam na
zagubionego. Koło mnie przystaje śliczna dziewczyna. Odziana jak należy, z plecakiem jak ja. Mój
plecak to kultowy alpinus sprzed 40-stu laty. Nie miałem czasu zorganizować czegoś lżejszego.
Dziewuch z innej, tej nowoczesnej bajki ale bije od niej taka... radość. Stoję i patrzę się przed siebie
jak krowa na pociąg, ona się uśmiecha. To taki uśmiech, który od razu wywołuje pozytywna reakcję.
Odwzajemniam robiąc śmieszny grymas...
- Może pomóc? Zagaduje po angielsku.
Odpowiadam, po niemiecku, że mój angielski jest little little/ Powtarza pytanie po niemiecku. Uff. No
to dukam i pokazuję... kartkę. Kartka rozbraja moja nową koleżankę.
Cud nr 2.Ona tez leci do Mongolii! prowadzi mnie za rekę jak ślepego dziadka. Próbowałem sie
odprawić on line w pociągu i cos mi tam przyszło. Krótka kontrola Emy: jest ok. Pomaga mi sie
odprawić z bagażem, potem jakies bezpieczeństwo, na koniec straż graniczna. Mój czysty paszport
nie wzbudza podejrzeń.
Siadamy razem i tu kolejna niespodzianka. Ema jest Słowaczką więc od razu pryska bariera językowa.
- Teraz już wiem, dlaczego jesteś taka ładna i przesympatyczna!
Coś tam poklikała jeszcze wcześniej by spróbować nas posadzić koło siebie. W każdym razie w
boeningu siedzieliśmy już tak było, w środkowym rzędzie z jakąś panią o mongolskich rysach twarzy
ale elegancko ubrana. Pani po starcie jak tylko byliśmy już blisko słońca ucięła komara i tak niemal
przez 8h lotu.
Ema fajna dziewucha. Ogarnięta na maksa. Leci do Mongolii drugi raz i plan ma konkretny. Plan
wyrywa mnie z butów. Czas nam leci szybciej niż drimlajner pod słońce. Istotne jest, że mamy jeden
wspólny cel. Dojechać do Murun. Uzgodniłem jeszcze w Berlinie z chłopakami, by nie czekali na mnie,
bo ja chciałbym pojechać nocnym pociągiem, wziąć plackartnyj/kupe i spróbować się wyspać jakoś w
drodze, bo to zawsze mój największy problem dla mnie. Wic w tym, że jedna noc już w plecy, a ja
wole cierpieć w pozycji horyzontalnej. Mój pech polega na tym, ze mam problem by wyspać się w
nowym miejscu a tu praktycznie przez pierwsze kilka dni same nowe miejsca i potem na koniach nie
inaczej...
Zatem oboje z Emą jedziemy pociągiem i potem się nasze drogi rozchodzą w Murun, bo Ema
przesiada się tam na... rower. Ema (jeszcze) roweru nie ma. to nie jest dla niej żaden problem. Ona w
ogóle w niczym nie widzi problemu. Kolejne deja vu... Widzę w niej siebie. Studiuje na erazmusie w

Berlinie, ma 24 lata, chciałaby już mieć męża i dzieci. Była już tuż tuż ale ją jej amigo brzydko
wystawił. Z najlepszą koleżanką a Ema już meblowała w wyobraźni wspólne mieszkanie...
Jjak na swój wiek, to się już trochę nalatała.
- A ty...? Dopytuje.
Ja...? Ja... pierwszy raz. Trochę rowerem ale po Polsce kilka razy po Czechach. Jakoś tak nie było
czasu... Chłopaków kiedyś poznałem na beskidzkim szlaku, wtedy różnica wieku wydawała się między
nami większa. Teraz się to zaciera. Cieszę się, że chcieli mnie ze sobą zabrać.
Dalej nie mówię o sobie ale o nich, o ich portfolio. Ema nie może wyjść z podziwu. Z duma
opowiadam o Mario, który robił Mongolie i BAM w 2006, z kolegą, patrolem.
- O rany! Miałam wtedy cztery lata!!
Robert bodaj dwa lata temu spływał jakąś mongolską, trudno dostępną rzeką z kolegą, który z kolei
ma Mongolie w małym palcu, bo jeździ tam od zawsze i w tym roku też był ale autem... jak zawsze.
Emy plan jest taki.
Na lotnisku wymieniamy 100$, na spółę. By mieć za co śmigać po Ułan Bator. Jedziemy autobusem do
centrum, stamtąd na dworzec kolejowy. Trochę czas nas goni ale idzie świetnie. 0 11-stej mamy już
kupione bilety, w tym Ema na rower, którego nie ma. Jedziemy taksi na czarny bazar. Po drodze
wysiadamy by wymienić już konkretnie dolary na tugriki. Ja wymieniam 400 i oddaję 50$ w tychże
wariatach. Ema 500S. Dziewczyna ma wszystko w małym palcu u nogi. Ja tylko asystent. Kupujemy
karty. ja na 20 dni, Ema z większym pakietem.
Na bazarze (ogrom) to ja czuję się jak ryba w wodzie ale dalej udaję ikrę. Sam pomysł Emy z tym
rowerem jest szalony, bo ona sie na rowerach zna jak ja na procedurze odprawy. Wyłapuję to w tri
miga, kiedy docieramy na koniec bazaru. Ona chce nowy rower. Przygląda się jakimś kitajskim,
lśniącym markom bez marki. Wpada w sidły pierwszego Mongoła.
Na razie Ema sobie radzi. Zasadniczo wie, cze go chce ale... Wcześniej obczytała wsio, w głowie ma
listę tego, co jej będzie potrzebne itd ale doświadczenia rowerowego... To, co mnie w niej urzekło to
pełen spontan. Problemami będzie się martwic później, jak się pojawią itd... Skąd ja to znam...
Uśmiecham się sam do siebie. Dobra, musze przejąć inicjatywę, bo to się źle skończy.
- Wstukaj mu w translator pytanie, gdzie są importowane, używane rowery. Podobno takie są. Tego
dowiedzieliśmy się od t=kierowcy naszej taksówki.
Darek... Używany mnie nie przekonuje. to nie rower ma ciebie przekonać, tylko ja
40 minut później Ema staje się właścicielką alumiowego talona na mieszanym osprzęcie (tyl deore,
przód alivio) 27 biegów, koła 27,5 cala. Wszystko chodzi w miarę płynnie. To „w miarę" kosztuje
naszego sprzedawcę 120 000 tugrików. W trzech podejściach. Na bazarze spędzamy jeszcze dobrą
godzinę. Opony 2,2cala. Rama może ciut przyduża ale jest bardzo dobrze. Sprawdziłem po ile chodzą
używki na globusie pl i finalnie udaje się łobuza kupić za 165 000 wariatów.
Pozostałe fanty (dwie dętki na zapas, łatki, pompkę, imbusy itp., to już z marszu. Ema jest szczęśliwa i
dostaję spontanicznego buziaka w policzek. Jeszcze tylko czarny strecz do pakowania.
Ema namówiła mnie na luksus czyli sypialny. Uparła się jeszcze na dworcu i dopłaciła do mojego
"kupe". Mamy komfortowe dwa miejsca tylko dla siebie. Chłopaki lada moment dojadą do Murun i

idą na piwo. Dostaję fotę z nazwą przybytku. Śmieją się, że sam luksus. Pokój dwuosobowy z łazienką,
ciepła woda... Zaszaleli ale są zjebani jak konie po pardubickiej.
Skoro oni na piwo, to ja stawiam mongolskie pół litra i colę dla Emy. Piwo nie najlepiej mi służy po
Czechach
Sarkopenia, cukier... Strzelamy z Emą brudzia.
- Ema... dziękuję. Dzięki tobie czuję się dzisiaj naprawdę młody. Znowu młody!
Chłopakom kart nie odkrywam. Z Emą umówiliśmy się, że w hotelu ja zamelduję się z... rowerem. O
niej nic nie wiedzą. Tymczasem nalewam jej po małych naparsteczkach i snujemy scenariusze, jak tu
chłopaków z tym rowerem podejść. Dziewczyna wpada na genialny plan.
GENIALNY!
Opowiadam jej o podróżach rowerowych z Fazikiem. Jest zachwycona.
Śpi. Padła w końcu. Słyszę jej miarowy, spokojny oddech w harmonii z szumem szyn w tle. Nie mogę
zasnąć ale przynajmniej leżę a nie siedzę.
Wszystko się pięknie układa poza jednym. Zapomniałem wziąć drugi telefon. Przede wszystkim służy
mi do robienia zdjęć ale z moim dzieje się coś niedobrego. Jeszcze w Czechach nagle "zwolnił".
Wszystko otwiera się z dużą pauzą. Wyczyściłem go na maksa ze zbędnej pamięci. Pousuwałem
aplikacje, których tu nie będę używał. Nic to nie dało. Nie ważne... Nad ranem łapię w końcu mocny
sen.
Ema mnie delikatnie budzi...
- Za pół godziny wysiadamy.
Cdn.

[Mallory]

Napisał Mallory

Ja czytam wprost - konno. I lokalizacja użytkownika Robert Kępa po prostu. Czyli we dwóch... choć może nie na jednym koniu, ale kto wie))

Napisał lecchu

Czytanie wprost u ElWooda prowadzi wprost na manowce. A wiadomo - o to chodzi...

Tyle, że to nie tekst a konto jakiegoś kolesia i ślad na garminie. Czyli się podłączył do kogoś i chyba wychodzi, że faktycznie jednak))

[hOMER]

Koleś Cichy vel Bruber to w rzeczywistosci uczestnik z wypadu Szlakiem Grąbczewskiego jeśli kojarzysz....

a tymczasem borem lasem bobaki podesłały kolejne telegramy zza Uralu!
więc wedle poprzedniej zasady podklejam. Chyba mają tam całkiem niezłego interneta... czasami... bo i czasem jakie foto dostaję :-)



Czeka nas łączenie... rodzin.
W Erdenet ekspresowa przesiadka do jakiegoś minibusa. Rower Emy elegancko spakowany i po
przeglądzie. Szczególną troskę poświęciłem hamulcom. Hydrauliczne tektro zatem standard.
Dokupiliśmy na bazarze dwa komplety klocków ale zostałem przy starych bo były praktycznie nowe.
Drobna regulacja naprężenia linki tylnej przerzutki miała miejsce jeszcze na dworcu, podobnie
przegląd hamulców.
Przejechałem się rowerem i spokojnie mogłem demontować koła. Zanim jednak w strecz szybki
montaż i finalny demontaż przez Emę.
To ogarnęliśmy na dworcu. W pociągu na przednim kole wymianę dętki i łatanie.
Ema jak wzorowa uczennica. Potem zostałem dziadkiem.
Strzałem w dychę były ekspandory i jeden pas transportowy.
W każdym razie od wysiadki z pociągu, do Murun jechaliśmy już po niecałej pół godzinie. W tym
czasie chłopaki jeszcze spali a naszym zadaniem (znaczy moim) było dotrzeć do BISHRELT HOTEL koło
południa.
Nie pamiętam, jak Ty hulałeś po Mongolii ale droga do Murun wypas. Praktycznie dopiero teraz
podivam okolice. No ładnie jest. W zamierzchłych czasach, kiedy ja zmierzałem do Mongolii (2007) to
krajobraz wyglądał zupełnie inaczej. To jak dwa światy. Jeszcze dzisiaj będę to konfrontował z
ciekawości z doświadczeniami Mario.
Tymczasem Ema opiera się (a może bardziej wtula) o moje ramie i przysypia. Obejmuję ją czule
ramieniem, dłoń opieram o jej ramię i zaczynam się trochę o jej tu przyszłość troskać. Chciałbym mieć
taką zaradną wnuczkę (na moje absolutnie nie narzekam). Nie wiem... mam wrażenie, że to moja
Marysia tylko jużâ€Ś duża. Zaczyna mi pracować wyobraźnia... jak ona sobie 'tam" poradzi...? Bardziej
myślę o niej niż o tym, co mnie czeka.
STOP. Przestań się martwić! Dziewczyna sobie poradzi i już! Żadnych złych emocji. W końcu
zmierzamy do serca mongolskiego szamaństwa. Znaczy ja. Tu każdy detal ma znaczenie. Pewnych
rzeczy nie wolno robić, myśleć... Będzie dobrze, bo jest dobrze i już.
Kurde molek. Czuję emocje w powietrzu
Docieramy do hotelu. Nie muszę szukać chłopaków. Grasują przy toyocie LC 100 zaparkowanej przed
frontem. Prowadzę (złożony przez Emę) rower lewą ręką, prawą trzymam lewą Emy. W końcu Cichy
podnosi wzrok... Zaraz potem Mario. Nie potrafię opisać ich miny.
- Dziadku, czy to Robert i Mario, twoi przyjaciele?
Tak kochanie. To jest Robert - kierownik ds kierowania kółkiem a to Mario, z-ca kierownika. Ema po
kolei obejmuje każdego i daje buziaka w policzek.
Teraz kolej na mnie. Solidne niedźwiedzie i spontaniczna radość.
Wszystkiego się spodziewali, nie do końca wierzyli, że dojadę, że...
- Elwood... Aaaa... Cichy macha ręka. Chodźmy na browara!
Mario patrzy na mnie... Ema na nas. Jej uśmiech, jak ten z frankfurckiej sali odpraw, budzący mocno
pozytywne emocje - robi swoje.
Obejmuje mnie ramieniem, przytula się do mnie i strasznie rozbrajająco pyta:

- Zabierzecie mnie se sobą...?
Mario z Cichym niemi jak traperzy, którzy dotarli do swojego Klondike tylko…
Temu wszystkiemu przygląda się jakiś emerytowany starszy pan. Podchodzi do mnie, przedstawia się.
Cały obwieszony medalami jak ruski weteran wojny ojczyźnianej. Jeszcze szkoła radziecka. Zwraca się
do mnie:
- Paliak? Gawarisz pa ruski?
Siadamy na chwilę w hotelowej restauracji, zamawiamy po piwie. Jeszcze tylko kwestia pozwoleń ale
to formalność.
Wczesnym popołudniem ruszamy do Guransajchan.
Jak się ogarnę, to podeślę Ci kilka zdjęć. O publicity nie musimy sią martwić. Dosiadł się do nas
gwiazdor... mongolskiego bakpakerskiego jutuba. Cichy ma namiary, później podam. Mamy z nim
sefie z trasy, będziemy sławni. Ale o tym w kolejnym odcinku.

[hOMER]

jeszcze jeden przekaz trafił więc puszczam na świeżo!


Żart się udał do tego stopnia, że zadziałał w druga stronę. Teraz mam wnuczkę dużą.
Emy nie zabieramy. Przez chwilę coś jej tam zaczęło świtać ale baba z wozu itd. Spakowałem ją w 15
minut i pojechała z naszym błogosławieństwem na północ do Chatgał.
My do landcruisera i tak jak widziałeś w zapisie tracku Cichego. Nie załatwiamy ostatecznie żadnych
pozwoleń. Jakieś 40km asfaltem na północ potem cały czas pod górę. Dwie przełęcze i zjazd do Ułaan
Uuł. Dalej skrajem kotliny już nad Cagaanuur. Do przełączy względny szuter tylko lokalnie tarka.
Potem już gorzej. Jak popada to musi tu być niezła jazda. Teren w nasze skali typowo 4x4.
Wg lokalnej dla Piriusa.
Trochę szkoda, że kotlinę jechaliśmy już po ciemku. Można by rzec - klasyczna mongoliada. Poza
dwoma postojami na żarcie wiele razy stawaliśmy, bo na dachu luzował się kanister ze 100 litrami
benzyny. Kiedy słońce już zaszło nasz kierowca dopiero spiął go z bagażnikiem taśmą
transportową...
Elegancko filmował to tuber Ochirro`s World.
Jeszcze epizod z Murun.
Robert jest naszym głównym logistykiem, bo zna angielski. Zatem wynajem LC 100 spadł na jego
barki. Właścicielka (chyba) hotelu szybko podstawiła nam gościa, co zaproponował elegancko 500
000 wariatów. Bez szans, to podstawili drugiego, niby konkurencja (bodaj) 350 000. Stosujemy tu
prosty przelicznik. Ścinamy tysiąc i wychodzi w złotych. Pojechaliśmy za 250 000.
Robert jest też głównym logistykiem bo zna Piotra. Piotr jest mongolskim szefem wszystkich szefów.
Znaczy polsko-mongolskim. Ileś lat temu znany mongolista pan Uryn pisał pierwszy ładny przewodnik
po Mongolii. Chyba każdy go czytał. Pan (Bolesław?) Uryn konsultował terminy z naszym Piotrem. My
Piotra też znamy ale Robert lepiej, bo dwa lata temu spływali razem jakąś rzeką. Prawdopodobnie
nikt ją nie płynął wcześniej. Gdybym jam płynął z nimi napisałbym, że na pewno nikt tego przed nami
nie zrobił.
Kolega Piotr był tu m-c przed nami, odwiedzając swojego dobrego znajomego nad Cagaan nuur,
którego poznał 15 lat temu, jak tu był.
Dlatego dzisiaj zapakowaliśmy się z całą jego rodziną do buchanki i pojechaliśmy zapoznać/okiełznać
konie na letnim pastwisku i tu już zostajemy. W sensie do jutra, bo jutro już siadamy na konie i
jedziemy z dwoma myśliwymi. Pierwotnie mieliśmy jechać z synem kolegi Piotra ale on nie mówi po
angielsku. Nie mówi też po rosyjsku. Najlepsze, że nie mówi też po mongolsku ale... rozumie mój
węgierski.
Jaki ten świat mały...
Korzystając z zasięgu dopytałem kolegę Piotra na łotsapie w co my się właściwie pakujemy z tymi
końmi, bo Cichy jak to Cichy - milczy.
No więc pojedziemy na tych koniach na zachód, w klasyczne mongolskie pizdu. Gdzieś pod granicę
ruską przez góry. Odpaliłem google earth i lukam w ten teren i tu nic nie ma. W sensie żadnej ścieżki,
nic. Tajga w wydaniu lokalnym czyli modrzewiowa monokultura.
Jeszcze o koniach.Mi przypadł biały plus konie transportowe i konie myśliwych. Moim zdaniem i
Mario za dużo ale ja się na koniach w ogóle nie znam. Siedziałem na koniu trzy razy w życiu. Pierwszy

raz jak się wspinałem na nocnik po drabinie. Drugi w Kirgistanie w 2008. Dopiero trzeci raz
(Afganistan 2010) jechałem. Z dobre 100m pokonywałem konno brod.
No i jutro. Dzisiaj oglądałem konie w blasku słońca. Pogoda zaprawdę nam dopisuje. Ten mój biały to
prawie Arab. Dostaniemy siodła ruskie. Z drewnianym szkieletem ale poduszką czy jakoś tak. Pytam
się naszych koniuszy dwóch, co to będzie... W sensie z moim tyłkiem, udami... Od minionego
poniedziałku codziennie robiłem przysiady w seriach. Teraz mnie jeszcze do tego nogi bolą.
W sumie z tego wszystkiego to ja nic nie wiem. Trochę ogarnąłem geografię terenu, zrobiłem mały
spacer z naszego aułuu na hopkę, która rzuca nam cień od południa. Panoramy bajeczne Homer.
Bajeczne.Zasięg zapewne stracimy wchodząc w zachodnie pasmo. Zapewne gdzieś trafimy na
Cagaanów przemieszczających się ze swoimi charakterystycznymi namiotami przypominającymi tipi.
Jedno wiem. W ten teren komercyjne wycieczki się nie zapędzają. Za trudny i niebezpieczny.
No i ta wiedza mi wystarczy.